Die laaste bemanningslede van F46 klim op die trappe van die tuig. Ek kan die trane in een van hulle se oë sien. Met ’n oorverdowende slag slaan die deure toe en die krag van die skip laat die grond bewe. Die bemanningslid kyk na my deur die spieël. Ek kan nie emosie wys nie – ek het belowe ek sal nie.
Ek kyk om my en die angskrete van die vroue rondom my bring my terug na die werklikheid toe, en ek besef dis nou finaal verby. Die hare op my arms kom orent toe ’n vrou haar baba in my arms druk. Die baba is onherkenbaar verskeur deur die son se strale wat soos lemme op sy maag dans. Ek draai om en hardloop, al het ek belowe ek sal nie.
Dis nou vier jaar sedert die eerste skip ons verlaat het. Die reis na ’n nuwe begin was al waaroor almal kon praat. Ons het ons rûe op ons planeet gedraai, ons het dit vernietig en nou het ons planeet dieselfde gedoen. Aarde kan net soveel vat voordat dit heeltemal deur ons verrot is. ’n Nuwe planeet is gevind, een wat lewende organismes kan ondersteun, een wat ons vernietigende menslikheid sal moet probeer ondersteun. Vierhonderdduisend mense is opgelaai en na ’n nuwe begin gelei. Die res van ons is hier gelos om te verrot soos karkasse in ’n woestyn van haat. Ek is een van dié wat moes agterbly.
Grasvlaktes, plante, woude, wilde diere. Dis alles iets van die verlede. Ons leer kinders van die plaaslewe deur vir hulle prente in boeke te wys. Ons moor vir vrugte. Ek het drie jaar laas ’n appel gesien. Ons lewe in ’n hel. Net die buitengewone, dié wat ryker as ryk is en die heersers van die distrikte is na die nuwe land gevat. Hulle sit op skepe en drink luukse wyn. Ons skuil in geboue en drink enige vloeistof verkrygbaar. Ons is bar; ons is niks.
Ek het belowe ek sal die mense lei – die ongewenstes, soos hulle ons noem. Ons sal opstaan; ons sal regmaak wat hulle verkeerd gedoen gedoen het; ons sal die aarde terugbring na sy vorige glorie, maar wanneer ek oor my distrik kyk, voel dit soos ’n droom net te ver om te realiseer.
Haat, gierigheid en selfsug het ons oorwin – dit het soos ’n siekte in ons harte gekruip en ons besmet met ’n siekte waarvoor daar geen behandeling is nie.
Ek onthou nog die dae toe ons begin het om ons planeet die vernietig. Niemand wou luister nie. Hoekom sal jy wil luister? Jy kon altyd ontsnap na die natuur toe, na die vars bries van die see. Daar was altyd ’n pad uit, ’n ompad om die waarheid, die kaal vernietigende waarheid. Wat sou ons doen as daar nie ’n ompad was nie, as ons nie kon ontsnap nie? As daar, soos nou, geen ding is wat ons vernietigende menslikheid kon vryspring nie? Sou ons geluister het, of sou gierigheid, haat en selfsug die tweestryd wen?
Godsdiens is verlore. Geloof is met wanhoop vervang en liefde met haat. Ons het ons unieke eienskappe verloor: Dít wat ons mens maak, is verlore, onverkrygbaar beskadig. Ons het ons eie vals genade geskep.
Ek weet nie wat ek gaan doen nie en ek weet nie of ek iets sal kan doen nie, maar ek moet probeer – ek het hom belowe. Ek sal veg tot die bittere einde.
Dit raak skemer soos die son oor die verwaarloosde geboue in my distrik sak. Die besoedelde grys lug raak oranje terwyl die kinders in die strate skreeu en hardloop. Vrees vul my oë wanneer donkerte nader aan my kruip. Ek klou my kombers vas en lê my kop saggies op die betonvloer neer. Die vrou se gesig kan nie my gedagtes ontsnap nie; ek bewe van angs. Beter dae sal volg – ek is seker daarvan. Ek moet net geduldig wees.
Ons sal die barheid in ons lewens uitwas en ons eie nuwe begin maak. Geloof sal wanhoop oorwin en liefde sal oor haat triomfeer. Ons is van alles gestroop en nou kan ons vir die eerste keer herbou, van voor af. Ons kan dit herbou. Ek kan nie ophou glo nie – ek het hom belowe.