Litnet

Jacques Derrida met sy kat, Logos.

Hello, 

Ek lees hierdie naweek 'n fassinerende opstel oor die katte in ons lewens. Dit is sekerlik geen raaisel dat Jacques Derrida in lewe se kat dan die naam Logos het nie. Nou dat ons weet Jacques Derrida het 'n kat gehad. Ek weet nie of die kat nog lewe nie. Elders het ek verwys na die kat in my lewe, Nikki, en het nuuskierigheid hom wel gedood en was dit altyd 'n raaisel waarheen in die middernag ure hy verdwyn het. 

Die volgende is vreemder as vreemd maar beskryf Jacques Derrida 'n intieme oomblik met Logos soos volg: 

As Jacques Derrida wondered: ‘Say the animal responded?’ If his cat found him naked in the bathroom, staring at his private parts — as discussed in Derrida's 1997 lectureThe Animal That Therefore I Am — who would be more naked: the unclothed human or the never clothed animal? 

Ek het ook al gewonder wat Nikki dink wanneer hy my so sit en kyk het en Michel de Montaigne in sy tyd ook gewonder. Hierdie was 'n man wat altyd aangevoer het hy weet nie, maar sekerlik meer geweet as die gemiddelde persoon in 'n leeftyd sal weet maar kon nooit die kat in sy lewe uitpluis nie: 

'When I play with my cat how do I know that she is not playing with me rather than I with her?’ 

Presies, hierdie is dan sekerlik die 'uncanny' wat Freud in gedagte gehad terwyl hy ure na sy kat gestaar het en meer sukses gehad het met psigoanalise op mense. 

Die mens is 'n oop boek teenoor die misterie van 'n kat. 

Hoe voorspelbaar is die mens nie.

Of dan Ludwig Wittgenstein wat oor 'n groter kat geskryf het in Philosophical Investigations (1953): 

‘If a lion could talk we would not understand him’

Maar die voorlaaste woord gaan aan Charles Baudelaire: 

‘Hold back the talons of your paws/Let me gaze into your beautiful eyes’
‘My hand tingles with the pleasure/Of feeling your electric body’. 

Dit is inderdaad vir 'n kat geskryf, (‘Le Chat’ (1857))

Maar ek wil aflsluit  met die volgende paragraaf komende van die skrywer van die opstel: 

A human lover would be hard put to improve on a normal cat’s response to being stroked. Unselfconscious self-abandonment, unmistakable sounds of appreciation, eyes closing in rapture, exposure of soft underbelly. Did the human hand ever find a higher calling? It feels like communion, a meeting of minds (or bodies), the ultimate in togetherness, perhaps on a par with human conjugal bliss (and simpler).

Dit word aan die leser gelaat om te oordeel hoe die kat in hul lewens hulle laat voel en gee Wislawa Szymborska 'n wenk. (Die eerste en laaste strofe van haar gedig)

 A Cat in an Empty Apartment

Die? One does not do that to a cat.
Because what's a cat to do
in an empty apartment?
Climb the walls.
Caress against the furniture.
It seems that nothing has changed here,
but yet things are different.
Nothing appears to have been relocated,
yet everything has been shuffled about.
The lamp no longer burns in the evenings.

Let him return,
at least make a token appearance.
Then he'll learn
that one shouldn't treat a cat like this.
He will be approached
as though unwillingly,
slowly,
on very offended paws.
With no spontaneous leaps or squeals at first. 

Baie dankie

Wouter